W rozgrywce nic się nie zmieniło. Przy pomocy czterech pomarańczowych guzików, kierujemy poczynaniami naszego Wilka. I tu moje pierwsze oraz jedyne zastrzeżenie – twórcy usilnie chcięli przywrócić klimat produktu sprzed 30-stu lat, w związku z tym powstała nawet charakterystyczna ramka wokół właściwego pola gry, na której umieszczono przyciski. Nie jest ona odwzorowana dokładnie i z zachowaniem szczegółów, no, może poza kształtem oraz kolorem przycisków. Niemniej jednak ich rozmieszczenie oraz oznakowanie to zupełnie inna bajka.

Oczywiście jest to pierdół, który nie ma żadnego wpływu na fun płynący z gry. Autorzy naprawdę się postarali. Pole rozgrywki, jak i wszelkie elementy na nim (grafiki!), są identyczne z pierwowzorem! Należy tu przedłożyć, że są to ich własne dzieła – produkt Elektroniki nie przechowywał tych elementów w formie binarnej, którą możnaby przenieść na peceta w celu wykorzystania w programie, więc wszystko musiało powstać od zera. Jedynie pole to ma odpowiednio zmienioną rozdzielczość, zależną od urządzenia na którym uruchomiliśmy produkcję.

Grę możemy minimalizować oraz maksymalizować, pozbywając się interfejsu, a pozostawiając jedynie przyciski. Obsługuje ona także flip o 180 stopni. Brakuje co prawda klasycznej funkcji budzika, niemniej jednak autorzy uraczyli graczy czymś, czym pierwowzór nie mógł się pochwalić – swoje wyniki przesyłać możemy na tablicę OpenFeint.

Reasumując – Elektronika Deluxe jest jedną z tych aplikacji, która długo nie zniknie z mojego smartfona. Nie sądziłem, że po latach dane będzie mi jeszcze raz zagrać w pociągu, bez wyciągania urządzenia o wątpliwej urodzie. Przyjemność płynąca z gry jest potężna, a port budzi wspomnienia równie dobrze jak oryginalna wersja. Dodatkowo aspiracje do 4-cyfrowego wyniku potęguje wspomniana możliwość sprawdzenia się z innymi graczami. Szczerze polecam – zwłaszcza, że aplikacja jest darmowa (o ile wytrzymamy reklamy – chociaż wersja bez nich kosztuje zaledwie 99 centów).

Gra waży 2,5 MB oraz wymaga Androida w wersji 2.2 wzwyż. Autorzy na bieżąco ją udoskonalają.

Click here to view the embedded video.

Ranking oraz opinie użytkowników na Google Play…

Chcielibyście mieć możliwość stworzenia własnego kontrolera? Projekt MaKey MaKey ma właśnie dać nam taką umożliwić, gdyż jest to zestaw, dzięki któremu możemy stworzyć różnego rodzaju kontrolery, nie tylko do gier. Brzmi póki co normalnie, a co jeśli dodamy, że tymi kontrolerami może być kiść bananów, rysunek z kartki, schody, a nawet wiaderka z wodą? To właśnie dzięki takim możliwościom i prostej obsłudze jest on niezwykły, a przekonacie się o tym z prezentacji zamieszczonej w serwisie Kickstarter pod tym linkiem. Autorzy mieli świetny pomysł i dlatego śmiało można mówić o sukcesie. Projekt w ciągu kilku dni uzbierał sumę ponad 130 000$, podczas, gdy proszono o 25 000$.

Czy byliście kiedyś ciekawi, jak prezentowałby się stary poczciwy terro… podkładacz bomb – Bomberman, w wersji z perspektywy pierwszej osoby? Mnie osobiście do głowy to nie przyszło, ale dzięki fanowksiej animacji możemy zobaczyć tą ciekawą formę w akcji.

Osób, które z fascynacją oglądały przygody dzielnego Saiyanina, Son Goku, na pewno nie brakuje. W końcu jest to jedna z kultowych pozycji na liście kreskówek z dzieciństwa. W nowej kolekcji marki Bershka znajdziecie koszulki ze swoimi ulubionymi postaciami z anime Dragon Ball. Wśród nich są cztery t-shirty z takimi postaciami jak Goku, Vegeta, Krilan oraz Genialny Żółw. Cena jednej sztuki to 59zł. Powyżej prezentujemy tylko dwa modele, resztę znajdziecie pod tym linkiem na oficjalnej stronie. Warto dodać, że oprócz serii Dragon Ball, w nowej kolekcji również znajdziecie wściekłe ptaki z gry Angry Birds.

Click here to view the embedded video.

Zazwyczaj staramy się w wideospekcji pokazywać klipy, dzięki którym w jakiś sposób można poczuć nieco nostalgii lub dopatrzeć się growych smaczków, czy to przez bezpośrednie nawiązanie do klasycznych gier, czy też w innej formie wizualnej. Tym razem zdecydowałem się zaprezentować nieco coś innego. Klip, który urzekł mnie podczas pierwszego seansu. Już od pierwszych sekund mamy do czynienia z klimatycznym wprowadzeniem niczym z jakiegoś filmu akcji. I nic bardziej mylnego, bo gdy minie spokojna otoczka jesteśmy wprowadzeni prosto w wir akcji z japońską mafią na czele. Co urzeka w tym klipie najbardziej to widok z perspektywy pierwszej osoby, niczym z jakiejś gry FPS. Osobiście jestem pod wielkim wrażeniem tego teledysku. Przypuszczam, że muzyka może nie każdemu przypadnie do gustu (choć sam uważam, że świetnie wpasowuje się w wizualną otoczkę), ale za to sam klip, zrobi wrażenie na niejednej osobie.

Ponad 20 lat emisji serialu, ponad 20 sezonów, a od niedawna 500 odcinków oraz nieco ponad 20 gier video – tak w skrócie prezentuje się dorobek najpopularniejszej animowanej rodziny świata. W roku 2007 na listę dorobku Simpsonów dopisał się pierwszy kinowy film pełnometrażowy, oraz kolejna gra wydana na wszystkie liczące się wtedy platformy (NDS, PSP, PS2, PS3, X360 oraz Nintendo Wii. Co ciekawe każda wersja charakteryzuje się inną, zabawną grafiką na okładce). Poniższa recenzja dotyczy wersji na przenośną konsolkę Nintendo Dual Screen.

The Simpsons Game jest typową platformówką osadzoną w uniwersum stworzonym przez Matta Groeninga. Typową, co jednak nie znaczy nudną lub sztampową, gdyż już od pierwszych chwil gra potrafi zainteresować. Fabuła gry jest zabawna i zawiera całe mnóstwo nawiązań do serialu czy elementów parodiujących znane postacie czy wydarzenia. System gry opiera się na umiejętnościach postaci oraz mechanice jaka się z tym wiąże. Tak więc Bart, Homer oraz Lisa występują w elementach typowo platformowych – zazwyczaj po dwie postacie na ekranie między którymi gracz może się przełączyć w określonym momencie (przełączenie dźwigni, skok na przycisk itp.) Każda z postaci posługuje się atakiem standardowym (kopnięcie, uderzenie) oraz specjalnym. Bart zmienia się w Bartmana dzięki czemu wykorzystuje liny oraz potrafi unosić się nad strumieniami pary, Homer momentalnie przywiera na wadze stając się okragłym tłuścioszkiem (limitowane przez poziom zbieranego jedzenia które to umożliwia przemianę), Lisa posługuje się ręką buddy (tylko w określonych momentach) która pozwala jej przemieszczać większe elementy otoczenia oraz karać oponentów. Marge z kolei nawołuje postacie NPC do „posłuszeństwa” (torowanie przejść, walka z wrogimi postaciami) co jednak występuje w elementach nieco mniej platformowych. Te części etapów gracz obserwuje w rzucie izometrycznym a same plansze wydają się bardziej logiczne (jak przestawić za pomocą Lisy samochody, które uwolnią NPC nawoływane przez Marge itp.) czy też zręcznościowe (walka z przeciwnikami). Zdarzają się także momenty typowo zręcznościowe (ratowanie innych postaci poprzez zestrzeliwanie zagrożeń na czas). Elementy te są ze sobą przeplecione w taki sposób iż nie odczuwa się zbytnio monotonności.

Nad scenariuszem pracowały osoby zaangażowane w tworzenie serialu więc nie mogło zabraknąć humoru oraz licznych nawiązań parodiujących elementy popkultury. Podczas samej rozgrywki zdarzy się iż Comic Book Guy skomentuje aktualne wydarzenie w znany dla niego ironiczny sposób (tzw: VideoGame Cliche, czyli oklepane patenty stosowane w grach). Każda z postaci może na obszarze levelu w którym występuje zbierać przedmioty dodatkowe. Te z kolei odblokowują bonusowe gadżety dla naszych bohaterów – plakaty filmowe dla Barta, Lalki dla Lisy, różne rodzaje piwa Duff dla Homera oraz kosmetyki dla Marge. Dodatkowo po ukończeniu planszy odblokowują się także dodatkowe przedmioty do mini-gry „Pet Homer”. Jest to stylizowana na słynne „tamagotchi” prosta gierka w której gracz przejmuje opiekę nad rozleniwionym Homerem. Obserwując pasek energii oraz nastroju naszego bohatera, wywołujemy różne reakcje podając mu np: colę do wypicia bądź też rzucając piłkę. Mała rzecz, a cieszy.

Konstrukcja etapów nie jest skomplikowana. Zazwyczaj chodzi po prostu o dotarcie do końca etapu przełączając się w trakcie rozgrywki postaciami, zbierając przedmioty i walcząc z przeciwnikami.  Gra nie jest wymagająca, walki są dosyć proste, checkpointy rozmieszczone są bardzo często a postacie nie mają limitu żyć. Niestety wszystko to przekłada się na długość gry – mimo iż etapów jest sporo, przejście The Simpsons Game zajęło mi około 4 godziny plus dodatkowe 2 na uzyskanie 100% ukończenia gry. Natomiast samo graficzne wykonanie etapów to najwyższa półka. Co prawda kilkukrotnie zdarzyło się, że nie potrafiłem rozróżnić czy na dany element planszy mogę wskoczyć, czy jest to tylko tło. Nie jest to jednak wielki problem. Zarówno odpowiednia kolorystyka jak i różnorodność odwiedzanych światów zasługują na pochwałę. Świat gier (parodie zeldy, władcy pierścieni czy final fantasy to tylko ułamek zawartości), kraina czekolady, ulice miasteczka Springfield czy wiele krajów („podróż dookoła świata”) to tylko kilka z lokacji. Nie zabrakło także Simpsonowej wersji Froggera czy Space Invaders (dostępne po ukończeniu gry w salonie arcade na mapie Springfield). Nie chcę zdradzać jednak zbyt wiele, spójrz tylko na screeny. Rozwój fabuły pomiędzy levelami obserwować można dzięki animowanym wstawkom. Przerywniki te nie są zrealizowane tak samo jak produkcja serialowa, jednakże nie przeszkadza to w szczególny sposób. Animacje sprajtów, elementów tła oraz filmików właśnie cieszą oko.

Co jednak szczególnie uzupełnia pozytywne wrażenia płynące z gry to całe jej udźwiękowienie które jest fenomenalne. W grze usłyszymy aktorów udzielających głosów w serialu oraz znane jak i też nowe kompozycje muzyczne. Dodatkowo każda z postaci podczas rozgrywki rzuca przezabawnymi komentarzami, często dopasowanymi do aktualnej akcji w jakiej bierze udział. Pozostałe odgłosy oraz dźwięki również trzymają wysoki poziom, a utwór w creditsach to znany hit jednej z moich ulubionych kapel rockowych – czy potrzeba czegoś więcej ?

Mimo iż w gatunku platformówek na DS’a rządzi cała mafia od Nintendo z wąsatym hydraulikiem na czele, zdecydowanie warto zagrać w „The Simpsons Game” nawet jeżeli nie przepadasz za serialem. Fanów chyba nie muszę zachęcać, gdyż dla nich jest to tytuł obowiązkowy. Przyjemny system rozgrywki, grafika oraz udźwiękowienie na wysokim poziomie. Jedyne co skutecznie zaniża ocenę to czas potrzebny do ukończenia gry, chociaż wiele dodatków (mini gry, pet homer itp.) pozwala po pewnym czasie do niej wrócić.

Moja ocena: 8/10

Platforma : Nintendo DS
Developer : EA Games
Wydawca : Electronic Arts Inc.
Gatunek : Platformowa

W kinach już od kilku dni można obejrzeć film The Avengers, a my zaś zaprezentujemy Wam krótką animację Disassembled, w której to znajdziecie członków w/w grupy jak i innych superbohaterów, ukazanych w dość groteskowej formie. Duża porcja humoru i ciekawej animacji zapewniona. Autorem filmu jest Junaid Chundrigar, który z zawodu jest rysownikiem i animatorem, a pomysł na powyższą animację przyszedł mu do głowy, kiedy narysował kilka postaci Marvela w kreskówkowym stylu.

Pamiętacie firmę LK Avalon, która masowo produkowała platformówki na Amigę? Autor filmiku, najwyraźniej będący pod wpływem alkoholu spróbował zmierzyć się z grami robionymi przez to rzeszowskie studio. Jak ta konfrontacja wyszła? Dużo sucharów i mało śmiesznych dowcipów. Czyli esencja AGK!